Odpowiedź

 

Ach, co mi szkodzi, spróbuję,
odpowiem na anons pana,
spać lubię jednak dość długo,
więc rano jestem zaspana.

Gotuję raczej przeciętnie,
ostatnio jestem na diecie,
muszę się nieco odchudzić,
by pięknie wyglądać w lecie.

Zaliczam wszystkie seriale,
niestety, łatwo się wzruszam,
stąd tylko krok do odkrycia,
że piękna we mnie i dusza.

Czy mogę sprzątać mieszkanie,
codziennie robić zakupy?
No, co pan chyba zwariował,
mam zdzierać najnowsze buty?

Szuka pan dobrej gosposi,
czy towarzyszki na życie?
Nie będzie żadnej z nas pary,
odchodzę zaraz o świcie!

Nie umiem być w pogotowiu
na każde pana wezwanie,
mam swoje plany na życie,
klucz pod słomianką zostawię.

Pan chyba trochę żartuje,
aż tylu sprawom mam sprostać?
Utulić do snu, nakarmić,
pocieszyć i w końcu zostać.

Odchodzę nieodwołalnie,
proszę mnie więcej nie szukać,
wiem, jestem panu potrzebna,
nie jestem aż taka głupia.

Porachunki

 

Inteligent był z pana nie powiem
i potrafił zawrócić mi w głowie,
lecz przy bliższym poznaniu,
już nie kocham się w panu,
jest mi głupio przyznaję, cokolwiek.

Erudyta, wojownik i macho,
gdy kobiety cię widzą to płaczą.
Jednak mimo pozorów,
daję słowo honoru,
bawidamek, lekkoduch, ladaco.

Gdyby z lekka tak pana ociosać,
trochę zmienić i utrzeć mu nosa,
byłby bardziej pan strawny,
nawet całkiem zabawny,
może nawet stwierdziłabym – zostań.

Lecz na razie szans nie masz już żadnych,
jesteś gburem, do tego szkaradnym.
To cię dziwi i śmieszy,
niech cię inna pocieszy,
może dla niej się staniesz kimś ważnym.

Napisałam i kamień spadł z serca,
od tej chwili znów wolne mam miejsca,
na ukryte marzenia,
co chcą wreszcie wyjść z cienia,
i cokolwiek w mym życiu pozmieniać

Niepoetka

Metafory do tej pory
omijam skwapliwie
z definicji niepoetka
czemu się nie dziwię

Nie startuję nie rokuję,
nie biorę udziału
ot literki sobie składam
bez wielkiego trudu

Pewien krytyk był zdziwiony
pani taka płodna
chyba trochę zakręcona
chwilami dość dobra

Proszę pisać póki cieszy
panią bajdurzenie
uśmiechnęłam się znacząco
i odtąd go cenię.

 

Telefon

Pan zadzwonił do mnie z trasy niespodzianie,
późną porą, lecz nie szkodzi, piłam grzaniec.
Bo pomimo, że to lato w pełnej krasie,
nie zaszkodzi, - „ach, przepraszam, tracę zasięg”.

Pan podobno pilnie zmierza do Warszawy
i zamierza się wieczorem nieźle bawić.
Na wieczorku poetyckim u Emilki,
będą wiersze, zacne grono, upominki.

Ja niestety nie dojadę, zbyt daleko,
lecz w Krakowie bardzo chętnie, mogę czekać.
Trzymam kciuki za pomyślność i wiwaty,
piękne kwiaty i uśmiechy, jestem za tym.

Tak pamiętam, to przed laty…miło było,
gdy pan mówił całkiem z głowy i się piło,
coś też jadło w restauracji „krew i woda”?,
pomyliłam , zapomniałam, bardzo szkoda.

Wyjaśnienie

 To nie jest czas na odwiedziny

spotykać się chyba nie warto

gdy człowiek człowiekowi wilkiem

a los gra oznaczoną kartą

Choćbyś najlepsze miał zamiary

przyjacielowi możesz sprzedać

wirusa małą cząstkę białka

co zaprowadzi go do nieba

Życie zamarło przestraszone

już ledwo dycha nie ma siły

jeszcze przed nami długa droga

pokryta śmiercionośnym pyłem

H.K.

Gdybanie

 Gdyby tak można znów być dzieckiem

Beztrosko po podwórkach ganiać

Nie znać frustracji ni kłopotów

I nie pamiętać tego drania

Gdyby tak można się zachwycać biedronką

I motylkiem barwnym

Co przysiadl chwilkę na ramieniu

Jeść bez umiaru chleba pajdy

Gdyby tak ktoś nas ciągle chwalił

Że mamy piękne,zgrabne nogi

I płaski brzuszek,modre oczka

A szczęście było tuż za rogiem

Gdyby ach gdyby zebrać słowa

Co w nas zakwitly barwnym

kwiatem

Byłby olbrzymi piękny ogród tak starzy mówią -jak dwa światy .

***

Jestem babcią, czego

nie ukrywam

lata lecą, tak już w życiu bywa.

Oprócz tego mam też

"swoje dzieci"

które dawniej przypadło mi leczyć.

Miło spotkać po latach dorosłych,

opowiedzą swe życiowe losy.

Najważniejsze dodaje mi chwały,

że jak twierdzą nic się mnie nie bały.

H.K.

8 marca

 Tuli pan mnie czy nie tuli,

jedyna taka okazja,

dzisiaj pozwalam, jest święto,

nie powiem - to mi przeszkadza.

Goździki piękne pan kupił,

różowe i w celofanie,

dwie pary rajstop bez klina,

z napisem –tobie kochanie.

Więc ja zapraszam na kawę,

upiekłam pyszną szarlotkę,

w piwnicy gronowe wino,

uwielbiam wszystko co słodkie.

Rozmyslania poranne

Już słońce na niebie budzi mnie o brzasku

i ptaki znow ćwiczą swe gardła

a mnie się nic nie chce

ciągle we mnie szaro

nadzieja jak gdyby umarła

Kondycji ni deka ulubione słowo

nie ciągnie mnie jakoś do ludzi

włos szary głos zdarty

jak ta stara płyta

to po co mam jeszcze się trudzić

Czy kogoś obchodzi co myślę i czuję

a lubię mieć zdanie odrębne

nie będę powtarzać że ktoś coś powiedział

gdy wiele się dzieje beze mnie

Stęsknieni za ciepłem jak zamorskie ptaki

wracamy do miejsc ulubionych

wspomnienia wracają i burzą nieśmiałość

to może nie wszystko stracone

H.K.

Odgłosy nocy

 Coś się tłucze jakby wiatr

albo kwiat z balkonu spadł

Może duchy nucą pieśń

bo z pewnością to nie śnieg

To już tak nie pierwszy raz

mówię zwariowany świat

Wszystko może zdarzyć się

byle dobre a nie złe

Myśli mają wielką moc

gdy jest głucha ciemna noc

Niby księżyc trzyma straż

ale przysnął już nie raz

A świat pędzi nie wiem gdzie

w nocy też choć wtedy śpię

Jeszcze ziemia kręci się

ja w tym wszystkim z drżeniem tkwię

H.K

Wyjaśnienie

Pan się pyta co ja biorę

że niby przesadzam

gdy wyznaję miłość światu

który mnie przeraża

Mnie do szczęścia tak naprawdę

niewiele potrzeba

uśmiech dziecka błękit nieba

zapach kromki chleba

Nie mam dużych oczekiwań

wiele się zdarzyło

umiem cenić każdą chwilę

wiem też co to miłość

W odpowiedzi skreślę słowa

każdy dzień jest darem

biorę wszystko co mi daje

luty bywa majem

luty 2021

Przerwa

Dawno mnie tutaj nie było, musze się poprawić, prawdę mówiąc zapomniałam nawet ,że mam taki blog. Od jutra będę obecna, mam nadzieję:)

Apel

Grudzień bez śniegu, to chyba żarty,
bałwanków nie ma, schowane narty.
Kożuchy tylko  czasem na mleku,
bez zimy głupio,  nie jest nam lekko.

Wieje i siąpi, Mikołaj w drodze,
może się spóźnić  przy tej pogodzie.
Reniferowe stado już czeka,
a zimy nie ma, jeśli - to lekka.

Choinki marzną całe zielone,
chciałyby  śnieżkiem być otulone.
Pogoda w kratkę, święta niedługo,
zimo przybywaj, bo strasznie nudno.

smętki

nigdy nie będzie idealnie
wystarczy żeby było dobrze
na razie jednak jest nijako
że chcę zbyt dużo, nie, no skądże

pogoda dzisiaj nie rozpieszcza
stąd myśli bure i niemądre
najchętniej bym została w łóżku
a tu już trzeba zrzucić kołdrę

tyle agresji jest wśród ludzi
a ta urody nie dodaje
więc  nie oglądam telewizji
gdzie obiecują istne raje

wszystko najlepiej zawsze wiedzą
jak mi umilić życie swojskie
dyktują co mam jeść  z kim sypiać
co jest zbyt słodkie co zbyt ostre

jadłospis sama chcę układać
czytać jedynie dobre książki
wzruszać się tym co jest niezwykłe
nie wchodzić w sprawy nazbyt grząskie
21 10 2015

Liścik
Jestem chora proszę pana, niedomagam,
takie zwykłe przesilenie, jak to w  lecie,
skąd się wzięło, sama nie wiem tak dokładnie,
a objawy- nie chcę wiedzieć co na świecie.

Do S.

Pan ciągle w drodze, mija krajobrazy,
poznaje knajpy i piękne dziewczęta,
żeby raz w roku uśmiechnął się do mnie,
jednak niestety, pan mnie nie pamięta.

Odległość dzieli, telefon zepsuty
i strefa czasu jakby nieco inna,
cóż przebolałam, nie czekam na wieści,
nie w moim typie jakaś karczma piwna.

Szorstka rozmowa przeplatana śmiechem,
zwłaszcza w języku dla mnie raczej obcym,
zostawiam pana, proszę jechać dalej,
mnie nie rajcują tacy jak pan chłopcy.


i odpowiedź

Tak, ciągle w drodze. Wciąż te krajobrazy.
Te same knajpy, te same dziewczęta.
A chciałbym, pewnie! Niech się coś wydarzy!
Tylko czy kiedyś ktoś mnie zapamiętał?

Co tam odległość, czym telefon stary?
Gdzie strefy czasu pośród południków?
Ja w piwnych karczmach zerkam na zegary -
tam wieści, bywa, wysyłam po cichu.

Cóż, że głos szorstki, że go w śmiechu skryłem
i język zawsze jakiś dziwnie obcy?
W nim coraz trudniej uniknąć omyłek -
wstrzelić się w pamięć, jak kamieniem z procy.

koniec lata

ktoś zafundował nam lato
upalne burzowe długie
wszystko co dobre się  kończy
czuję  że jesień  polubię

kolory liści spłowiałe
przepysznych  grzybów kobiałki
na niebie klucze żurawi
i zimny odległy Bałtyk

znów będę  czekać  i marzyć
niech wreszcie już przyjdzie lato
a może coś się wydarzy
co zwiąże mnie z inną datą

Radosny poranek

Dzień zaczął się dość standardowo,
chmury wciąż niezdecydowane,
przystanąć,czy też płynąć dalej,
ja ciągle myślą z tamtym panem.

I nagle słońce wpadło w okno,
szybko przebiegło po mieszkaniu,
stwierdziło, nawet jest porządek,
dziś już nie muszę sprzątać za nią.

Poczułam nagły przypływ ciepła,
skoczyłam z łóżka roześmiana,
dzień wydał się tak  wyjątkowy,
dlatego dzwonię już do pana.

Przekornie

Ktoś o kimś myśli wieczorem czule,

zbyt to liryczne, ja nie, w ogóle.

Inny z tęsknoty wylewa żale,

mnie to nie bierze , skądże, no, wcale.

Bo wieczorami ja bez wahania,

w każdym facecie wyczuwam drania,

który uwodzi, stwarza miraże,

ja nie o takim od dawna marzę.

A rano jestem już odmieniona,

może do siebie spróbuj przekonać.

Powiedz, że jesteś dość wyjątkowy,

nie zawracałeś dzierlatkom głowy.

Masz sto talentów, żyjesz ciekawie,

zwiedziłeś Azję, Arktykę nawet.

Chciałbyś się wiedzą koniecznie dzielić,

w  miejscu intymnym, w świeżej  pościeli.

Mam cię kłamczuchu, jesteś jak inni,

tylko ci w głowie flircik niewinny.

Widzę na twarzy rysy cwaniaka,

co chciałby szybko zdobyć buziaka.

Idź gdzie pieprz rośnie i liść laurowy,

o znajomości nie, nie ma mowy.

Uwiedziesz słowem ze sto panienek,

nim wydasz swoje ostatnie tchnienie.

Na szczęście jeszcze żyją kobiety,

co cenią całkiem inne zalety.

Musiałbyś  uczyć się gotowania,

sprzątać, prasować, ścielić do spania.

Robić  jesienią przetwory zdrowe,

dołożę zadań, jeszcze się dowiesz.

Zbyt uciążliwe mówisz, nie zechcesz,

to spływaj panie, z wiosennym deszczem.    

Zapach wiosny

Fenomen to coroczny

na wiosnę już tak bywa

że całkiem bez powodu

znów czuję się szczęśliwa

chociaż pogoda w kratkę

wiatrem i deszczem chłoszcze

na przekór myślę sobie

 bywają rzeczy gorsze

remanent  robię w szafie

wyrzucam co niemodne

zostawiam tylko rzeczy

przewiewne i wygodne

w alejkach widzę pary

mamusie z wózeczkami

gdyby tak cofnąć lata

mieć serce jak dynamit

rozsadzić obojętność

zwłaszcza  tamtego pana

niech cierpi nocą wzdycha

czołga się na kolanach